De kleinste bioscopen in Vlaanderen

Ieder academiejaar krijgen de studenten Fotokunst aan de St Lucas hogeschool Gent, waar ik mezelf mag bijrekenen, enkele opdrachten opgelegd. Een traditionele en zeer uitdagende beproeving hierbij, is het vrije werk.

Het is in zulke opdrachten belangrijk om als fotograaf je eigen weg te kiezen, een eigen stijl te ontwikkelen en een bepaald onderwerp te leren benaderen vanuit je eigen standpunt. Volgens mijn leraar Karel Moortgat toont deze opdracht “een uitwerking van je natste fotografische droom”…

Dit jaar heb ik geopteerd om een sociaal thema in Vlaanderen in beeld te brengen, een fotografische documentaire over iets dat leeft bij onze Vlaamse medeburgers. De grootste reden hiervoor, is dat ik ervan overtuigd ben dat ik mezelf hiermee sterk kan ontplooien en bepaalde drempels, waar je als fotograaf mee geconfronteerd wordt, zal leren overschrijden.

Geïnspireerd door een recentelijke reportage in het VRT-programma Koppen over “Cinéma Passé”, besloot ik om zelf ook eens op zoek te gaan naar de kleinste bioscopen in Vlaanderen.. Zelf ben ik namelijk iemand die liever een film zou meepikken in een kleine bioscoopzaal waar je de ‘charme’ van het grote witte doek nog kan opsnuiven, eerder dan me te laten verleiden door de grotere, overgeprijsde commerciële ketens.

Vanuit dit standpunt zou ik dan ook graag een antwoord vinden op de vraag hoe de kleinere bioscoophouders omgaan met de druk van hun grote concurrenten. Lijden ze hieronder? En zoja, hoe zwaar? Waar halen deze bioscoophouders de moed vandaan om deze eventuele strijd te blijven aangaan? Het zou prachtig zijn mocht ik het dagelijkse reilen en zeilen van enkele kleine bioscopen van dichtbij kunnen volgen en in beeld kunnen brengen.

Hiervoor rest er mij eerst natuurlijk nog 1 vraag: Welke bioscoop is de kleinste die je ooit hebt gezien of bezocht ?